Times are gonna change, yo.Friðgeir Einarsson

Er ég nú kominn heim, og tek ég mér þetta atviksorð með mikilli ánægju og stolti í munn, land og byggingar hér á landi hugnast mér jafnvel betur en áður, einkum eftir það sem ég hef gengið í gegnum og verður lýst í eftirfarandi kveinsögu sem hefur þann boðskap að maður skyldi ávalt vanda vel til verks þegar eitthvað er pantað á netinu. Á mánudaginn kl. 4 um morgun að staðartíma bar ég föggur mínar út á stétt fyrir framan heimilið mitt í Giessen, tók lykilinn af kippunu og lokaði á eftir mér. Föggur mínar reyndust hins vegar, eins og ég hafði haft áhyggjur af nokkra daga á undan, allt of þungar, þannig að ferð mín á lestarstöðina varði lengur en tímaáætlun hafði gert ráð fyrir. Þannig missti ég af lestinni til Frankfurt. Þetta var þó ekki alvarlegt vandamál, næsta lest skilaði mér ljúflega á flugvöllinn í tæka tíð og einni og hálfri klukkustund fyrir áætlaða brottför gekk ég í gegnum flugstöðvarbygginguna í átt að mínum terminal, framhjá stórri fjölskyldu sem ég geri ráð fyrir að sé eða hafi verið búsett í Bandaríkjunum, því um það bil sem ég leið hjá sagði kona á miðjum aldri, sem vænta má að hafi verið móðir þeirra barna og unglinga sem þar voru, "Times are gonna change, yo". Í huga mínum tók ég undir með konunni. Nokkrum andartökum seinna leit ég yfir töflu með komu og brottfarartímum þar sem ritað var að vél Icelandair flygi fyrst frá Frankfurt um kl. tvö síðdegis, þ.e. eftir sjö og hálfa klukkustund. Ekki var tekið fram sérstaklega að um seinkun væri að ræða þó vitanlega væri um slíkt að ræða frá mínum bæjardyrum séð. Taldi ég nú, eftir að hafa gengið um skugga að þessar upplýsingar stæðust, að ég hefði skoðað rangan brottfararmiða, sem vitanlega var bjánalegur klaufaskapur en ég var samt feginn að hafa ekki misst af vélinni. Af eirðarleysi tók ég upp á því að opna tölvuna, spila kapal og taka til á desktoppinum í þá einu og hálfu klukkustund meðan rafhlaðan dugði. Þá hélt ég til baka að meginandyri flugstöðvarbyggingarinnar til að hafa upp á bakaríi til að versla morgunmat og gekk aftur framhjá fjölskyldunni; fjölskyldu meðlimirnir voru allir sofnaðir að konunni undanskildri sem hélt utan um tvö yngstu börnun og starði alvarleg út í tómið. Ég fylgdist með starfsmönnum flugvallarins safna kerrum. Þannig leið tíminn. Þegar þrír tímar voru í brottför gat ég ekki meir og til að hafa eitthvað fyrir stafni gekk ég að innritunarborðinu um leið og það opnaði. Ég rétti fram vegabréfið mitt og eftir nokkur slög á lyklaborðið tjáði konan við innritunarborðið mér að ég væri ekki skráður. Ég var í undrun minni sendur að söluborði þar sem ég mætti annarri konu og átti sú ekki eitt einasta orð yfir því kæruleysi mínu að ferðast án tiltæks bókunarnúmer. Ég hafði því upp á almenningstölvu, fann bókunarnúmerið og fór aftur til konunnar sem þá hafði aðgætt hvort ég hefði átt flug daginn áður og komst að því að svo var alls ekki. Eftir að hafa slegið inn bókunarnúmerið sagði hún hins vegar: "Sérkennilegt, hér stendur að þér hafið átt nú í morgun flug frá Keflavík til Frankfurt. Sie waren heute morgen ein No-Show." Ég greip um andlit mitt af skömm, andvarpaði og konan sagði, eins og til að hugga mig að flugið væri enn opið, ég gæti enn bókað far, en það myndi kosta mig 450 evrur. Ég sagðist ekki eiga annarra kosta völ en bað konuna um að bíða meðan ég hringdi í kortafyrirtækið mitt til að fá hækkaða heimild. Símaþjónustufulltrúar Mastercard reyndust allir uppteknir og ég fékk að heyra biðtón, "Óbyggðirnar kalla" með Magnúsi Eiríks og KK og um leið og ég heyrði textabrotið "ég veit ekki hvort eða hvernig eða hvenær..." skellti ég á. Ég nennti þessu ekki. Ég bað konuna um að athuga hvort það gæti verið að það væri næg heimild á kortinu. Þá hafði hún í millitíðinni hringt í aðalskrifstofu Flugleiða í Frankfurt og fengið þær upplýsingar að ég gæti borgað mun lægra verð sem uppbót. Voru nú vandkvæðin að mestu að baki nema hvað að við vopnaleit í óhemju víðfemum handfarangri mínum fannst dúkahnífur, við inngöngu í vélina var ég beðinn um að hafa upp á rakvél í tösku og slökkva á henni, hópur handknattleiksmanna sem töluðu full mikið sín á milli um annars vegar saurlát og hins vegar McDonalds, hefði mátt vera betur þrifinn og þ.m. betur lyktandi, og vitanlega var henti það í fyrsta skiptið á ævi minni að leitað var að eiturlyfjum í töskunni minni vipð komuna í Leifstöð. Lýkur hér umkvörtunarfrásögn frá því hversdagslega hryðjuverki sem ég hef framið á sjálfum mér. Hef ég nú endurheimt hamingjuna og þykir hún einhvers virði því um stund virtist hún fjarlæg og úr augnsýn. Góðar stundir.

Í lagiFriðgeir Einarsson

Þetta á að vera stutt bloggfærsla.

Í fyrsta lagi vil ég þakka fyrir alla sem sendu mér með einum eða öðrum hætti afmæliskveðjur á fimmtudaginn. Það þótti mér vænt um. Takk.

Í öðru lagi vil ég biðja þá sem hafa átt afmæli nýlega en ekki fengið neina afmæliskveðju frá mér senda vil ég biðjast afsökunar. Mér þykir það leitt. Fyrirgefið þið.

Í þriðja lagi vil ég deila því með ykkur að í nótt, í fyrsta skiptið dreymdi mig heilan draum (ef svo undarlega er hægt að komast að orði) á Þýsku. Þetta þykir mér mikilvægt skref, þó svo að þetta hafi borið við næst síðustu nóttina mína á meginlandinu. Mig hafði reyndar áður dreymt að ég talaði Þýsku í stutta stund, ég var staddur á neðanjarðarlestarstöð í Berlín og var vænissjúkur vegna þess að ég hafði ekki keypt mér miða í lestina, en það er iðulega háttur minn í þeirri borg. Þýðverskur maður í heimatilbúnum kjúklingabúning gaf sig á tal við mig og ég hikaði við að svara honum á hans tungu því ég óttaðist að miðavörður væri nálægur.

Draumurinn sem mig dreymdi í nótt tengdist þessum draum ekki neitt, nema ef vera skyldi að holdtækur líkami minn, sá sem svaf og dreymdi, var staddur í Brussel og hafði vegna skorts á miðavörðum tekið upp fyrri siði og ekki sett krónu í miðasöluvélar (með tilheyrandi vænissýki). Í draumnum varð sem sagt ekkert hik á tali mínu. Ég gekk um ganga skólans hér í Giessen og ræddi við fólk sem á vegi mínum varð og viðraði það vandamál að yfirvofandi heimferðð mín aftraði mér frá því að framkvæmda gegnumgangandi skrifstofugjörning næstu vikur. Að lokum réði ég í stöðuna fráfarandi skólabróður minn sem ég kann vel við og vorum við báðir tiltölulega sáttir.

Í fjórða lagi verð ég enn kominn með nýtt heimilisfang upp úr hádegi á morgun. Analógískur póstur ætlaður mér skal hér eftir sendur á Klapparstíg 12, 101 Reykjavík.

Góðar stundir. 

Die BehördeFriðgeir Einarsson

Þar sem ég yfirgef bæinn í fyrramálið (og á aðeins afturkvæmd um eina nótt meðan ég bíð eftir flugvél) má gera ráð fyrir að performans minn í síðustu viku sé sá síðasti sem ég stend fyrir í Giessen þangað til annað kemur í ljós. Bar hann yfirskriftina - eins og þessi færsla - ,,Behörde" og var byggður á reynslu mína af innflutningsskrásetningunni við komuna mína hingað til lands í haust, en ferli það þótti mér fram úr hófi viðamikið eins og fram hefur komið í bloggi.

Hafði ég hug á að lýsa gjörningnum hér en nenni því ekki eins og stendur. (Í Þýsku, rétt eins og í mörgum öðrum málum, er áþreyfanlegur skortur á sögn sem dekkar hugsunina að nenna, hvað þá að nenna ekki.) 

Læt nægja að birta örfáar myndir svo ég sé byrjaður.

GiessenFriðgeir Einarsson

TilfelliFriðgeir Einarsson

Ég og gangandi kominn vegur munum mikla þá alla sem striganum gangverk auka; hann síðarnefndi les sundurslitinn lögformlegan stundarfjórðung, frumlagið póststrúktúralísk líking, sem er ekki öllum áþreifanleg.

Haldgóðar staðreyndirFriðgeir Einarsson

Eftir átta daga yfirgef ég Giessen. Eftir þrettán daga kem ég aftur til Giessen. Eftir fjórtán daga verð ég í Reykjavík.

Í dag og í gærFriðgeir Einarsson

Í dag á fyrrverandi sambýlismaður minn afmæli. Í kvöld heldur fyrrverandi sambýliskona mín honum veislu í gömlu íbúðinni minni. Fer vel því, því bæði eru úrvalsmenni.

 

Sjálfur hafði ég ástæðu til að fagna í gær, því þá var (svo framarlega sem ég veit) undritaður leigusamningur sem tryggir búsetu mína í miðborg Reykjavíkur næsta ár eða svo. Hafði ég hugsað mér að kaupa af því tilefni freyðivín en snerist hugur þegar í matvöruverslunina var komið því ég mundi skyndilega að sá drykkur finnst mér viðbjóðslegur. Í staðinn fjárfesti ég í aðeins dýrara rauðvíni en ég ber vana til og tók með mér í kvöldverðarboð. Var flaskan klædd bláum tausekk og þótti gestgjafa mínum þar um mikið til koma þótt bragðið væri ekki nema mátulegt.

FlandurFriðgeir Einarsson

Flandraði á dögunum inn í stóra bókabúð og rakst þar á skipulagsdagbók sem ég stóðst ekki mátið að kaupa, því mér fannst hún sameina með eindæmum vel þá tvo kosti sem æskilegt er að slíkt áhald beri með sér: annars vegar notagildi og meðfærileika hvað varðar stærð, niðurröðun og umbrot og hins vegar naum og ýkjulaus fagurfræði í ytri hönnun. Og ekki nóg með að hún hafi síðan verið mér passívur en þarfur þjónn við að koma reglu á daglegt amstur mitt, heldur hef ég nýverið gefið því gaum að í horn hverrar opnu (sem rúmar hver fyrir sig skipulega allar vikurnar í árinu) eru ritaðar knappar en spaklegar tilvitnanir í látin gáfumenni sem hafa einhvern tímann á að giska um og eftir menningarbyltingar í þróun vestræns þekkingarsamfélags rutt sér leið gegnum orðakra tilveru sinnar og fundið eða glatað í snörpum þeytivindum viðfanga og athugenda eitthvað sem einhverjir, ef ekki þeir sjálfir, hafa heimfært upp á hugtakið tilgang. Alltént hef ég lesið yfir þann orðfögnuð sem sótt hefur inn á opnur janúarmánaðar og undrast, eins og týnd sál sem blaðar af rælni í Biblíu á nafnlausu hótelherbergi og verður skyndilega snortin af ókunnu en hlýju ljósi, að það sé eins og þessi litla bók sé að reyna að taka þátt í samræðum við mig um hluti sem ég hef velt fyrir sjálfum mér frá áramótum. Ég birti hér þessar tilvitnanir í lauslegri þýðingu:

 

Núna er þessi gamli góði tími sem við horfum til baka á eftir tíu ár.

-Peter Ustinov

 

Dyggð hverrar manneskju mælist í einsemdinni sem hún er þess megnug að umbera.

-Friedrich Nietzsche

 

Maður þráir ekki bara vera hamingjusamur, maður þráir að vera hamingju samari en aðrir. Og það er svo erfitt, því við teljum aðra vera miklu hamingjusamari en þeir eru í raun og veru.

-Charles-Louis de Montesquieu

 

Helvíti eftir þennan heim? Hvílíkt ímyndunarafl!

-Emanuel Wertheimer

 

Þetta síðasta skaut svo upp óvænt eins og svart dufl þegar ég og vinkona mín í einhverri óljósri afleiðingu, eftir frásögn hennar af hlaupum í myrkri, flettum í gegnum nýju bókina og lásu upp tilvitnanir af kerskni. Tilvitnunin reyndist nefnilega með ólíkindum vel viðeigandi svo að spaugsemi okkar fjaraði út, því vinkona mín hafði einmitt tjáð mér að nágrannakona hennar hefði tjáð sér, í viðleitni sinni til að lina skömm vinkonunnar yfir að hræðast myrkrið, sem var ítem orsök allra hlaupanna, að ótti hennar gæfi til kynna að hún byggi yfir ímyndunarafli, því eins og hún sagði, og þýði ég nú meint ummæli nágrannakonunnar: Hugrekki er til merkis um skort á ímyndunarafli, sem má skilja sem svo að þeir einir séu hugrakkir sem þekkja ekki hætturnar. Þetta samræmist ekki mínum skilgreiningum mínum á fyrirbærinu, þvert á móti og mun ég innan skamms gera grein fyrir rökum skoðunnar minnar. Það sem er hins vegar satt við fullyrðingu þessa fulltrúa nafn- og andlitslausra (smá)borgara í afskiptum þýskum þorpum, í þessum þorpum sem gætu rétt eins ekki verið til þegar maður er ekki staddur í þeim eða heyri á þau minnst, er að óttinn býr í myrkrinu, í hinu ókunna sem ekki hefur (enn) sýnt sig, komið í ljós. Það hræðilega sem við þekkjum ekki með fullri upplýsingu og/eða yfirsýn, gæti átt sér stað, birst á ófyrirsjáanlega vegu þannig að við getum engan veginn varist.

Nýverið las ég í bók eftir smámælta slóvenann Slavoj Zizek, í kafla þar sem fjallað var sérstaklega um þessi áhrif möguleika í rökfræði á tilfinningalíf, breytni og gervi mannskepnurnar, skemmtilegt og afbyggjandi viðhengi við heimspeki Donalds Rumsfelds um þrjá flokkar þekkingar, sem hann kynnir í eftirfarandi mynd dæmi:

http://www.youtube.com/watch?v=_RpSv3HjpEw&NR=1

Zizek vill meina að hér hafi Rumsfeld gleymt að nefna fjórða flokkinn, þann mikilvægasta: um hluti sem við vitum ekki að við vitum, það sem við bælum, áföll og ótti sem hefur ómeðituð og órökleg áhrif á atferli okkar og framkvæmdir; uppspretta hjátrúar ranghugmynda og vænissýki.

Að þessu sögðu vil ég freista þess að orða mína merkingu á hugtakinu hugrekki: að hugrekki felist í því að horfast í augu við óttann, viðurkenna tilvist hans og halda aftur af honum í sjálfum sér en ekki láta hann stjórna sjálfum sér og öðrum gegnum mann sjálfan.

Nú gæti svo verið, án þess að ég sé um það handviss, að einhverjir sem mér eru nákomnir geti bent mér á dæmi um þessi skoðun mín sé ekki iðkuð í mínu lífi og ef svo er, þá hlýt ég að verða að fallast á það, ég hlýt að þurfa að vera óhræddur við breytingar a sjalfsmynd minni, við mögulegar breytingar yfir hofud, við að vera skyndilega staddur á einhverjum stað án þess að það sé hægt að skilgreina hann sem áfangastað.

Á dögunum gerði ég lítils háttar tilraun og fór í það sem sumir tala um sem súrealiskan göngutúr en Þjóðverjar kalla flanieren og ég er nokkuð viss um að geta þýðst sem flandur, að flandra. Lagði ég þá upp frá heimili mínu án tilgangs eða markmiðs og kannaði landslag myrkursins, og meðan ég hugleiddi gárur á yfirborðsfleti hversdagslífs míns gekk ég niður fáeinar götur, bak við fjölbýlishús, inn í rusla geymslu og aftur út á götu og yfir götu og inn í garð, þar sem var stór tjörn og tré og styggar kanínur og á einhverjum tímapunkti sem ég kann ekki að nefna því ég var ekki með úr, áttaði ég mig á því að ég vissi ekkert hvar ég var, eiginlega ekki, þangað til ég sá ljósaskilti á þaki kaffihúss á lofti þrettán hæða íbúðablokkar og eftir fáeinar mínútur var ég komin á fjölfarna og hellulagða göngugötu sem margar verslanir standa við, meðal annars stór bókabúð sem ég fór inn í og rakst á skipulagsbók sem ég stóðst ekki mátið að kaupa.

 

BeldniFriðgeir Einarsson

Hef uppgötvað afbragðs mixtúru gegn fýlu. Böð. Brá mér nefnilega í sund um daginn. Það var ekkert varið í það.

Gegn beldni duga önnur meðöl.

B.A.Friðgeir Einarsson

Vinna að B.A. ritgerð minni við LHÍ hefst um leið og ég hef lokið þessari færslu.
Ekki seinna vænna.
Þetta verður önnur B.A. ritgerðin mín, en eins og kunnugt er hef ég nú þegar unnið mér inn bakalárgráðu í Íslensku.
Óhætt er að gera ráð fyrir að þetta sé seinni B.A. ritgerðin sem ég skrifa í þessu lífi.